Informacje techniczne

Grzałki przeciwwybuchowe

W przemyśle chemicznym i petrochemicznym, podczas wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego, w górnictwie i w wielu innych gałęziach przemysłu podczas produkcji, obróbki, transportu i składowania palnych materiałów ulatniają się gazy, pary lub mgła. Wraz z obecnym w powietrzu tlenem stanowią one niebezpieczną mieszaninę, która może być zagrożeniem dla ludzi i powodowac duże zniszczenia rzeczowe.

Pod pojęciem eksplozji rozumie się nagłą reakcję chemiczną podatnego na zapalenie materiału z tlenem, gdzie wyzwalana jest duża energia.
Eksplozja następuje wtedy, kiedy wystąpią trzy czynniki jednocześnie:
1) podatny na zapalenie materiał (w odpowiedniej formie i konsystencji)
2) tlen (z powietrza)
3) źródło zapłonu

Zapłon może być spowodowany poprzez następujące źródła:

  • gorące powierzchnie,
  • elektryczne iskry i łuki świetlne,
  • elektrostatyczne wyładowania wyładowania atmosferyczne (błyskawice),
  • mechaniczne,
  • cierne i lub uderzeniowe iskry,
  • promieniowanie elektromagnetyczne,
  • ultradźwięki,
  • adiabatyczne sprężanie (fale uderzeniowe),
  • promieniowanie jonizujące,
  • promieniowanie optyczne,
  • reakcje chemiczne, otwarte płomienie.

Aby stworzyć atmosferę podatną na eksplozję palny materiał musi zostać umieszczony w obszarze koncentracji. Przy zbyt małej koncentracji palnych gazów lub pary (tłusta mieszanina) nie nastąpi eksplozja, tylko powolna reakcja spalania lub też w ogóle nie wystąpi żadna reakcja. Granice eksplozji zależą od ciśnienia otoczenia i poziomu zawartości tlenu w powietrzu.

Stosowane oznaczenia

Mieszaniny wybuchowe dzielimy na następujące grupy:

  • Grupa I - urządzenie elektryczne przeznaczone do pracy pod ziemią
  • Grupa II - urządzenie elektryczne do pracy na powierzchni

W grupie II wyróżniamy następujące podgrupy w zależności od rodzaju gazów - oparów:

  • Grupa II A - grupa propanowa (np.: aceton, alkohol metylowy i etylowy, aceton)
  • Grupa II B - grupa etylenowa (np.: etylen, siarkowodór,)
  • Grupa II C - grupa wodorowa (np.: acetylen, wodór, hydrazyna, dwusiarczek węgla)

Temperaturę samorzutnego zapłonu charakteryzują następujące grupy:

Oznaczenie kategorii Max. temp. na powierzchni
T1 450°C
T2 300°C
T3 200°C
T4 135°C
T5 100°C
T6 85°C

Według normy IEC wyróżniamy następujące strefy zagrożone wybuchem:

Nazwa strefy Opis
Strefa 0 Mieszanina oparów, gazu lub zapylenie jest obecne w tej strefie cały czas
Strefa 1 Mieszanina oparów, gazu lub zapylenie jest obecne w tej strefie podczas normalnej pracy
Strefa 2 Mieszanina oparów, gazu lub zapylenie nie jest obecne w tej strefie podczas normalnej pracy (lub jest obecne przez krótki czas)

Rodzaj ochrony zastosowanej w danej obudowie:

Nazwa ochrony Oznaczenie
Ognioszczelność d
Bezpieczeństwo wewn. samoistne (strefa 0) ia
Bezpieczeństwo wewn. samoistne (strefa 1) ib
Nadciśnienie wewnętrzne p
Budowa wzmocniona e
Zanurzenie w oleju o
Wypełnienie proszkiem q
Obudowa hermetyczna m
Strefa 2 n
Ochrona specjalna s

Przykład oznaczania urządzeń w wykonaniu przeciwwybuchowym:

Ex de IIB T5

Ex - urządzenie przeznaczone do pracy w warunkach zagrożonych wybuchem(wg. IEC)
de - budowa ognioszczelna, wzmocniona
IIB - etylenowa grupa gazowa, do pracy na powierzchni
T5 - grupa temperaturowa T5 (<100°C)

Polecamy

Grzałka nurkowa z termostatem 50.200.2 »

Tagi

Grzałki Pralki Pralnice przemysłowe Promienniki Regulatory Termostat [Więcej]